مقام ومنزلت حضرت فاطمه الزهرا (س)در احادیث اهل سنت
مقام ومنزلت حضرت فاطمه الزهرا (س)در احادیث اهل سنت
آنچه در اين كتابچه در مورد زندگاني فاطمه الزهراء(س)
آمده؛ مستنداتي است بر گرفته شده از روايات ونوشته هاي دانشمندان ،علما، ونويسندگان اهل سنت با ذكرمنابع واسناد موجود ؛ اين مختصر ؛ بيانگرگوشه اي از مقام ومنزلت ؛ ومظلوميت اين بانوي بزرگوار است….
بقول دانشمند بزرگوار (سيد محمد كاظم قزويني) اين گناه ما نيست كه مسائلي از اين قبيل را به رشته تحرير در مي آوريم بلكه از تاريخ است كه اين وقايع را ثبت نموده و...
بسم الله الرحمن الرحيم
مقام ومنزلت حضرت
فاطمه الزهرا(س)
در احاديث اهل سنت
گرد آوري وتنظيم : ابوالقاسم پوراميني
منابع :
- كتاب فاطمه الزهراء(ع) (دانشمند محترم سيد محمد كاظم قزويني)
- كتاب فاطمه الزهراء(ع) (گفتار علامه اميني ،عالم كبيرصاحب كتاب كم نظير (الغدير) بكوشش حبيب چايچيان(حسان)
- كتاب اسرار آل محمد (كتاب سليم بن قيس هلالي)
- كتاب سوگنامه آل محمد( دانشمند محترم سيد محمد اشتهاردي)
- كتاب زندگاني فاطمه زهراء(ع) ( دكتر سيد جعفر شهيدي)
- كتاب سيماي حضرت فاطمه (ع) در احاديث اهل سنت ( علامه سيد مرتضي حسيني – دكتر علي شير واني)
@@@
..
مقدمه بسمه تعالي
مدتي بود در اين فكر بودم كه آيا بيان زندگاني و مصائب اهل بيت (ع) مخصوصا زندگاني حضرت فاطمه الزهرا (س) فقط از جانب تاريخ نويسان و دانشمندان شيعي بيان و نگاشته شده است يا ديگران وخصوصا اهل سنت نیز در اين زمينه مطالبي دارند يا خير .
لذا بر آن شدم تا تحقیقی در اين زمينه داشته باشم پس از جستجو ي فراوان کتاب مستقلی در این زمینه نيافتم؛ فقط كتا بچه اي بود به نام ( سيماي حضرت فاطمه (ع) در احاديث اهل سنت) نوشته علامه سيد مرتضي حسيني و ترجمه دكتر شيرواني كه آنهم قسمتي از زندگاني حضرت فاطمه (س) را بيان نموده بود و باز مقصود حاصل نمي شد.
فلذا برآن شدم تا در منابع مختلف و معتبر جستجو كنم و نظرات اهل سنت را در رابطه با زندگاني حضرت فاطمه (س) جمع آوري نمايم.
با مراجعه به منابع مختلف كه در اين كتاب ذكر شده است به موارد مهمي از زندگاني حضرت فاطمه (س) برخورد نمودم كه گرفته شده از منابع و ماخذ معتبر اهل سنت بودند. به هرصورت كتابچه حاضر حاصل تلاش حقير در جهت بيان گوشه اي از مقام و منزلت و مظلوميت حضرت فاطمه الزهراء (س) بروايت اهل سنت است. به اميد آنكه مورد قبول حضرتش قرار گيرد و او كه اولين بهشتي عالم انتخاب گرديده است در روز حشر گوشه چشمی به دوستداران و شيعيانش نشان دهند. ان شا ا…
ابو القاسم پوراميني
@@@
فهرست مطالب
- پيشگفتار………………………………......……………………….……….1
- فاطمه الزهراء (ع) كيست؟……….………..…………….….………… 4
- آيه تطهير و گفتار پيامبر (ص) در مقام اهل بيت (ع……….……….…5
- حضرت فاطمه زهرا(ع) يكي از علل آفرينش ……………....………… 7
- پنج تن (ع) از جميع آلودگيها وناپاكيها منزه و پاكيزه اند…..………..9
- رنجانيدن فاطمه زهراء (ع)و خشم او……………………..…..………..10
- عبور از سراط در قيامت و ورود به بهشت………………..….…………14
- اولين كسي كه به بهشت وارد مي شود………………………………15
- ميوه بهشتي و حوريه انساني…………………………………..……….16
- مهر شديد پيامبر(ص) به فاطمه (ع)………………………..…………17
- كنيه فاطمه(ع) و حكمت نامهايش…………………………...……….18
- فاطمه زهراء (ع) در مسير گرد بادها !!؟؟………………….………..19
- آتش زدن خانه فاطمه زهراء (ع)……………………....……….………22
- ماجراي فدك……………………………………………........…….…… 28
- بيماري فاطمه زهراء (ع)………………………………....……….…… 32
- نامه خليفه دوم به معاويه……………………………..…………….…..34
- وصيت حضرت فاطمه (ع). ……………………………......……….……35
- قسمتي از سخنان حضرت فاطمه (ع) در بستر مرگ ...………… 36
@@@
بسم الله الرحمن الرحيم
مطالعه تاريخ آدمي را با شگفتيهاي فراوان روبرو مي سازد؛ رويدادهايي كه گاه غرابت آن به گونه اي است كه بيشتر به افسانه مي ماند تا واقعيت . داستان سنگدلي ها ؛ شقاوتها ؛ بي رحمي ها؛ حقارتها و ذلتهايي كه انسان براي دست يافتن به متاع دنيا به آن تن داده است ؛ واقعا هر خواننده اي را بهت زده مي كند .
از جمله شگفت ترين اين داستانها ؛ ماجراي اهل بيت پيامبر(ص) و رفتار امت او با ايشان است؛ داستان غم انگيز فاطمه (ع) كه هر قلب منصفي را غرق در اندوه مي سازد و هر ذهن انديشنده اي را به تا مل فرا مي خواند ؛ كه چرا ياران پيامبر (ص) با زهراي او چنان كردند؟
چرا وقتي ميان كوچه هاي مدينه در برابر ديدگان مردمي كه تا چند روز پيش در نماز به پيامبر(ص) اقتدا مي كردند ؛ در كنارش شمشير مي زدند ؛ سخنانش را به عنوان كلام خدا با گوش جان مي شنيدند و به او ايمان آوردند ؛ زهرا را سيلي زدند؛ خانه اش را سوزاندند؛ پهلو يش را شكستند و دارايي اش را تصاحب كردند ؛آنان تنها خيره خيره نگريستند و دم بر نياوردند ؟
ممكن است با خود بگوييم : لابد مردم اهل بيت پيامبر(ص) را نمي شناختند؛ و حتما زهرا (ع)را زني مي دانستند همچون ديگر زنان ؛ اما نگاهي ديگر به برگهاي تاريخ ترديدي در بطلان اين نظر باقي نمي گذارد ؛ بگذريم از آنكه چنين رفتاري با يك زن غير مسلمان روا نبود ؛چه رسد به يك زن مسلمان ؛ دختر پيامبر (ص) كه جاي خود دارد .
چگونه مي شود مسلمانان زهرا (ع)را نشناخته باشند؟ مگر نه اين است كه پيامبر(ص) در برابر ديدگان آنان بارها و بارها او را برترين زنان جهان مي شمرد؛ دستش را مي بوسيد؛
صفحه1
(( مادر پدر)) مي خواندش؛ پاك از همه آلودگيها مي شمردش كه ريشه اش از بهشت است و بوي بهشت ميدهد .
مگر مردم نشنيده بودند كه پيامبر گفته بود زهرا پاره تن من است ؛ خشم او خشم من است ؛ وخشم من ؛خشم خداست . مگر نديده بودند كه پيامبر چندان از فراق زهرا دلش مي گرفت كه هر گاه مي خواست به سفر برود در آخرين لحظات به ديدار زهرا مي رفت و هر گاه از سفر باز مي آمد نخستين كسي كه به ديدارش مي شتافت زهرا بود .
آري؛ اين همه را ديده و شنيده بودند ؛ اما پس چرا با او چنان كردند كه كردند؟
آيا پيامبر از ايشان خواسته بود كه مزد رسالتش را اين گونه دهند؟
اين پرسشها همچنان در ذهن هر تاريخ پژوهي موج مي زند. اين امواج آنگاه كه به كتابهاي روايي اهل سنت مراجعه مي شود همچون كوهي سربلند مي كند و برساحل ذهن مي كوبد . شگفتا ! گمان مي كرديم مقام شامخ اهل بيت پيامبر(ص) تنها از زبان شيعيان شنيده و از قلم ايشان گذشته و در كتابهاي آنان ضبط شده است.
هرچند دستهاي خيانت كار فراواني كوشيدند نور فضائل اهل بيت را خاموش سازند ؛ اما خداوند اراده كرده است كه نور خود را همچنان تابناك قرار دهد ؛ هرچند كافران و مشركان و منافقان ناپسند دارند .
با نگاهي گذرا به كتابهاي روايي اهل سنت انسان با مجموعه عظيمي از روايات مواجه مي گردد كه در آن سخن از زهرا ؛ علي ؛ حسن وحسين (ع) است و اين كه اينان از هرگناهي پاك هستند؛ جان پيامبر(ص) و جانشين پيامبرند ؛ عزيز ترين مردم نزد خداوندند ؛ دوستان آنان را خداوند دوست دارد و دشمنا نشان
صفحه2
را دشمن ؛ هركه به راه آنان رود و آنان را مقتداي خويش سازد؛ سعادتمند است وهر كه جز اين كند ؛ از سعادت محروم . ممكن است گمان شود اين روايات نزد اهل سنت فاقد اعتبار وبي ارزش است و از اين رو نمي توان به آنها احتجاج نمود . اما با كمال شگفتي مي بينيم اين روايات در معتبر ترين كتابهاي اهل سنت ( صحاح سته )آمده و سند هاي آن ؛ به اعتراف عالمان بزرگ اهل تسنن ؛ از وثاقت و صحت كامل برخور دار است . بسياري از اين روايات در چندين كتاب معتبر نقل شده و برخي از آنها در يك كتاب چندين بار ضبط گشته است.
آري ؛ اهل سنت خود روايت كرده اند كه خشم فاطمه موجب خشم خدا مي گردد و همانان روايت كرده اند كه فاطمه از ابابكر خشمگين شد ؛ اورا نفرين كرد و اجازه نداد در تشييع جنازه اش حاضر گردد و بر او نماز گذارد .
( دكتر علي شيرواني )
صفحه3
فاطمه الزهراء (س)كيست؟
فاطمه الزهراء (ع): بانوي دوجهان" عطاي خداوند سبحان" كوثر پريهاي قرآن" كفو وهمتاي امير مؤمنان(ع)"ويكي از علل آفرينش عالم امكان"
فاظمه الزهراء (ع) : در آل كسا محور" عزيز قلب پيغمبر (ص) " شفيعه محشر" وليه الله اطهر" واز يازده فرزند معصومش برتر….
فاطمه الزهراء (ع): خانه اش: منزل (( هل اتي )) پدرش: محمد مصطفي(ص)" همسرش: علي مرتضي (ع) پسرانش: امام حسن مجتبي (ع) و امام حسين سيدالشهداء (ع) " دخترانش : ام كلثوم(ع) و زينب كبري (ع)" دستش : بوسه گاه رسول خدا (ص) مهرش : صفابخش قلوب اولياء" مودتش : اجر رسالت خاتم الانبياء" ووالاترين مدهش: ( ام ابيها) و....
صفحه4
آيه تطهير و گفتار پيامبر (ص) در مقام اهل بيت(ع):
(( انما يريد الله ليذهب عنكم الرجس اهل البيت و يطهركم تطهيرا))
( خدا چنين مي خواهد كه رجس ( هرآلايش) را از شما خاندان نبوت ببرد و شمارا پاك ومنزه گرداند )
( سوره احزاب "آيه 33)
در شأن نزول اين آيه روايات متواتري در دست است كه حاكي است آيه تطهير در خانه ام سلمه نازل شده است ودر آن هنگام رسول اكرم )ص)" حضرت صديقه " امير المؤمنين " و حسنين صلوات الله عليهم حضور داشته اند" جناب ام سلمه خودش از رسول اكرم صلي الله عليه وآله تقاضامي كند كه من نيز به جمع شما داخل بشوم و تحت كسا نزد شما خاندان رسالت قرار گيرم ؟ حضرت اورا نهي كرد و فرمود: نه " تو داخل نشو ( وانت في خير) چون اين آيه مخصوص است به ما پنج تن .
نام جماعتي از صحابه كه شأن نزول اين آيه را به همين ترتيب نقل كرده اند و روايات آنها متواتر است به اين شرح مي باشد :
سعدابن ابي وقاص-انس بن مالك- ابن عباس- ابوسعيد خدري- عمربن ابوسلمه- واصله بن اسقع- عبدالله بن جعفر –ابو حمرا هلال – عايشه- ام سلمه –ابوهريره-معقل ابن بسار- ابوطفيل- جعفربن حبان – حبيره –ابوبرزه اسلمي-مقداد بن اسود.
رواياتي كه صحابه مذكور نقل كرده اند" در اين موضوع هم رأي وهم سخن هستند كه آيه تطهيردر خانه ام سلمه نازل شده " وفقط در شأن پنج تن بوده است.
از حضرات صحابه تقريبا 300 نفر ديگر نيز اين روايت را به همان ترتيب نقل كرده اند كه مشخصات آنها در كتاب( الغدير) آمده است.
صفحه5
تمام اين 300 نفر نصوصي از پيغمبر اكرم صلي الله عليه وآله نقل كرده اند" كه بعد از نزول آيه تطهير از حضرت پرسيده شد كه اين آيه شريفه درشأن كيست؟ حصرت فرمود: منم" علي" فاطمه" وحسنين (عليهم السلام).
بنابراين هيچ ترديدي نيست كه حضرت صديقه زهراء(س) نيز مشمول آيه تطهير است ودر كلمه (اهل البيت) او نيز مراد مي باشد.
گذشته از اينها" پيغمبر (ص) براي اثبات وروشن شدن حقيقت امر" كار بسيار جالبي كرده است كه 9 نفر از صحابه آنرا نقل كرده اند" به اين شرح كه بعد از نزول اين آيه " حضرت رسول (ص)"هر روز(تازمان وفاتش) هنگام خروج از منزل كه براي اقامه نماز صبح به مسجد تشريف مي برد" قبل از نماز صبح به درخانه حضرت صديقه زهراء (س) مي آمد و مي فرمود :
( السلام عليكم يا اهل البيت" انما يريدالله ليذهب عنكم الرجس اهل البيت ويطهركم تطهيرا)
( سلام برشما اي اهل بيت" بدرستيكه خدا اراده فرموده است كه هر ناپاكي را از شما خاندان نبوت دور گرداند وشما را پاك ومنزه نمايد).
( حافظ ابن النجار) كه يكي از بزرگان عامه (سني) است به سند خودش از ابن عباس روايت مي كند: ( سألت رسول الله صلي الله عليه وآله عن الكلمات التي تلقيها آدم من ربه فتاب عليه" قال: سأل بحق محمد"وعلي"وفاطمه"والحسن والحسين الا تبت علي فتاب الله عليه تبارك وتعالي " (از پيغمبر اكرم (ص) سؤال كردم:آيا آن كلمات كه حضرت آدم از پروردگار خود فرا گرفت و به وسيله آن توبه او مورد قبول واقع شد "چيست ؟ حضرت فرمود:آدم (ع) با اين كلمات از خدا درخواست كرد كه توبه اورا بپذيرد :
صفحه6
( به حق محمد" علي " فاطمه "حسن و حسين " توبه مرا قبول فرما " پس خداي تبارك وتعالي توبه اورا پذيرفت.
اين روايت را (سيوطي) در (درالمنثور).( بدخشاني ) از (حافظ كبير دارقطني) و از (ابن النجار) و ( ابن مغازلي ) در مناقبش " با ذكر سند نقل كرده اند . وبا توجه به اين مطالب و آيه ( فتلقي آدم من ربه كلمات فتاب عليه ) مشخص ميشود كه وجود مقدس حضرت زهراء (س) سبب خلقت عالم و (وليه الله ) بوده است.
( حضرت فاطمه (س) يكي از علل آفرينش)
حضرت صديقه (س) سبب آفرينش (عالم) بوده است" همانگونه كه پدر بزرگوارش" امير مؤمنان و حسنين (ع )علت خلقت بوده اند.
حديثي در اثبات اين مطلب كه راوي آن (ابو هريره ) است : ( قال رسول ا….
رسول خدا(ص) فرمود: هنگامي كه خداي تعالي حضرت آدم ابوالبشر را آفريد واز روح خود در او دميد" آدم (ع) به جانب راست عرش نظر افكند"آنجا پنج شبح غرقه در نور به حال سجده و ركوع مشاهده كرد"عرض كرد : خدايا قبل از آفريدن من" كسي را از خاك خلق كرده اي ؟ خطاب آمد :نه" نيافريده ام"عرض كرد: پس اين پنج شبح كه آنها رادر هيبت و صورت همانند خود مي بينم چه كساني هستند ؟ خداي تعالي فرمود :اين پنج شبح از نسل تو هستند "اگر آنها نبودند"ترا نمي آفريدم" نامهاي آنان را از اسامي خود مشتق كرده ام( يعني من خود "آنها را نامگذاري كرده ام) اگر اين پنج تن نبودند "نه بهشت و دوزخ را مي آفريدم "ونه عرش وكرسي "نه آسمان وزمين را خلق مي كردم"ونه فرشتگان وانس و جن را…
صفحه7
منم (محمود)و اين (محمد) است"منم (عالي) واين (علي) است " منم (فاطر) واين (فاطمه ) است" منم (احسان) واين (حسن ) است "منم (محسن) واين (حسين ) است.
به عزتم سوگند" هربشري به مقدار ذره بسيار كوچكي"كينه ودشمني آنها را در دل داشته باشد"اورا در آتش دوزخ مي افكنم " يا آدم "…. اين پنج تن "برگزيدگان منند "ونجات وهلاكت هركس وابسته به حب و بغضي است كه نسبت به آنها دارد. يا آدم "هروقت از من حاجتي مي خواهي به آنان توسل كن .
ابو هريره مي گويد " پيامبر اكرم (ص) در ادامه سخن فرمود:
( ما پنج تن كشتي نجاتيم"هركس با ما باشد"نجات يابد"وهر كس كه از ماروگردان شود"هلاك گردد. پس هركس حاجتي از خدا مي خواهد پس بوسيله ما اهل بيت از حضرت حق تبارك وتعالي مسئلت نمايد.)
اين روايت را ( شيخ الاسلام حمويني ) در (فرائد) (حافظ خوارزمي) در
( مناقب) وچند تن ديگر از دانشمندان اهل سنت نقل كرده اند.
( ابن عباس) از رسول خدا(ص) نقل ميكند كه حضرت فرمود:
( در شب معراجم به سوي آسمان" اين كلمات را ديدم كه بردر بهشت نوشته شده بود: نسيت خدايي جز خداي بي همتا" (محمد) پيامبر خداست (علي) محبوب خداست .(فاطمه)و (حسن وحسين ) برگزيدگان خدا هستند" لعنت خدا بركساني كه كينه ودشمني آنان را دارند .
اين روايت را جمعي از رجال (سني) ( خطيب بغدادي) در تاريخش– (ابن عساكر در تاريخش – حافظ گنجي در كتاب كفايه اش –حافظ خوارزمي در كتاب مناقبش- بدخشاني در مفتاح النجاتش وجماعتي ديگراز دانشمندان نقل كرده اند.
صفحه8
(جساس) فقيه بزرگوار كه يكي از بزرگان علماي حنفي در قرن سوم است كه در كتاب آيات الاحكام خودش چنين مي فرمايد:
مجاز بودن پيامبر (ص) علي ابن ابيطالب (ع) و فاطمه (ع) و حسنين (ع) در جميع حالاتشان به ورود ؛ نشستن؛ خوابيدن و سكونت داشتن در مسجد النبي به سبب آيه تطهير است كه در شان آنان نازل شده است و در نتيجه نه تنها آغوش مسجد النبي ؛بلكه تمام مساجد؛ هميشه ودر هر حال بروي آن موجودات مقدس باز است؛ پنج تن كه از جميع آلودگيها و ناپاكيها منزه و پاكيزه اند؛ مساجد مانند خانه هاي آنهايند و خداي تعالي وجود مقدسشان را در احكام مساجد استثناء كرده است و به پيامبرش دستور داده است كه اين موضوع را به اطلاع امتش برساند. واسامي يك يك آنان را اعلام نمايد؛ وهرگز كسي به هيچ بهانه اي نمي تواند به جمع آنان (در اين مورد ) ملحق گردد.
روايتي از ( ابواسحاق ثعلبي در عرايس) و(نطنزي در خصاص علويه ) نقل كرده اند كه حضرت رسول(ص) فرمود : ( اطلبواالشمس؛ فاذا غايت……….)
(آفتاب را بيابيد؛ واگر آفتاب غروب كرد ؛ ماه را طلب كنيد . در صورتيكه ماه از نظر ها پنهان شد زهره را بطلبيد ؛و اگر زهره نا پديد شد ؛ دو ستاره (فرقدين ) رابجوييد. سؤال شد يا رسوا الله مقصود از شمس و قمر و زهره و فرقدين چه كساني هستند؟ فرمود : من آفتابم ؛ علي ماه ؛ وفاطمه زهره است ؛ وحسن و حسين دو ستاره فرقدين.
روايتي ديگر:
(اخذالرسول الاكرم صلي الله عليه وآله بيد الحسن والحسين ……………)
(رسول خدا (ص) دست حسنين را گرفت و فرمود:هركس مرا و اين دو فرزند مراـ
صفحه9
وپدر ومادر اين دو را دوست بدارد"روز قيامت با من همدرجه خواهد بود.
اين روايت راعده اي از علماء سني در كتابهاي خود نقل كرده اند كه از جمله آنان: (احمد بن حنبل ) امام حنابله در مسند – ترمزي در جامع صحيح كه يكي از صحاح ششگانه است- خطيب بغدادي درتاريخش – ابن عساكر در تاريخش- جزري در اسني المطالب – ابن اثير در اسد الغابه – ابوالمظفر در تذكره – محب الدين طبري در رياض وذخاير – ابن حجر در تهذيب و صواعق
(ابن حجر اين دانشمند سني بسيار نيكو مطلب را درك نموده است كه مي گويد : (در اينجا كه پيامبر اكرم (ص) مي فرمايد: هركس مرا و علي (ع) وزهرا(ع) و دو فرزندم (حسن وحسين )را دوستش بدارد با من در روز قيامت هم درجه است " مبادا چنين به نظر آيد كه مقصود هم مقام بودن با رسول خداست "بلكه مراد اين است كه چون هر مسلمان با ايماني به علي (ع) واولاد علي (ع) محبت داشته باشد "خداي تعالي اورا به جوار رحمتش نزديك مي فرمايد"ودر مركز لطف واحسانش قرار مي دهد "وپرده ها برداشته مي شود"دراين مقام رفع حجاب"وبي پرده در محضر حق تعالي قرار گرفتن "با پيامبر اكرم (ص) هم صف وهمراه است .
رنجانيدن فاطمه (ع)و خشم او:
پيامبر اكرم (ص) مي فرمايد: (من آذا ها فقد آذاني.........)
( هركس فاطمه را بيازارد" مرا آزرده است"وهركس مرا اذيت كند (گويي) خداي را آزرده است)
(فاطمه بضعه مني"من اغضبها اغضبي )(فاطمه پاره تن من است"هركس اورا خشمگين كند "مرا بخشم آورده است )
(فاطمه پاره تن من است" آنچه فاطمه را بيازارد مرا آزرده مي سازد و آنچه فاطمه را بخشم آورد "مرا هم غضبناك مي كند )
صفحه10
( فاطمه بضعه مني " يسعفني ما يسعفها)
( فاطمه شجنه مني "يبسطني ما يبسطها "ويقبضنيما يقبضها )
روايات بسياري از پيامبر اكرم (ص) با مفهوم تقريبا همانند احاديث مذكور ولي با عبارات مختلف " علماء (شيعه وسني) نقل كرده اند وما در اينجا نام عده اي از دانشمندان (سني) كه روايات مذكور را در طول چهارده قرن در كتابهاي خويش ثبت كرده اند نقل مي كنيم :(ابن ابي مليكه) (ابن دينار مكي )(ليث ابن سعد مصري)( ابو محمد ابن عينيه)( حفظ ابو عيسي ترمزي يكي از صحاح ششگانه) وتعداد زيادي ديگر…
ابو القاسم سهيلي از علماي اهل سنت متو فاي سال 581 هجري در كتاب (الروض الانف) در جلد دوم صفحه 196 حديثي از پيامبر چنين نقل كرده :
( ان ابا رفاعه …) ( هنگامي كه (رفاعه) از گناهي كه كرده بود توبه كرد و000چون اين سخن به پيامبر رسيد حضرت فرمود:
(( همانا فاطمه پاره تن من است" درود خدا براو وبرفاطمه باد)) سپس راوي چنين نتيجه مي گيرد :كه اين حديث دلالت دارد براينكه هركس فاطمه (ع) را دشنام دهد كافر مي شود و هركس براو صلوات فرستد برابر است با صلوات بر پدرش رسول خدا . اين روايت را ( ابن حجر ) ار علماي اهل سنت نيز در شرح كتاب (جامع صغير) نقل كرده است. وجالبتر اينكه (زين الدين مناوي) صاحب كتاب( كنوزالد قايق)ضمن بيان اين حديث چنين نتيجه مي گيرد: (با توجه به استدلال (ابوالقاسم سهيلي) در شرح حديث ( فاطمه بضعه مني ) كه مي گويد : هركس فاطمه (ع) را دشنام دهد "چون اين عمل مشعر بربغض او نسبت به آن حضرت است " خدا چنين كسي را دشمن مي دارد"وهركس را كه خدا دشمن بدارد يقينا كافر است) لذا ناسزا گفتن به حضرت زهرا (ع) را موجب كفر مي داند"و همين دلالت دارد بر اينكه: فاطمه (ع) از شيخين ( ابوبكر و عمر) افضل است.!!؟؟……
صفحه11
( شريف سمهودي ) كه يكي از بزرگان عامه (سني) است در ادامه تشريح آن حديث مي گويد وكاملا روشن است كه نه تنها فاطمه(ع) پاره تن پيامبر (ص) است" بلكه اولاد او چون بضعه فاطمه (ع) اند" آنان نيز به واسطه زهرا (ع) پاره تن پيامبر (ص) محسوب مي شوند).
ابن حجر) از علماي اهل سنت مي گويد:
(حرام است آزار و اذيت فاطمه (ع) زيرا هر چيزي كه او را آزرده خاطر كند "پيامبر را آزرده مي نمايد" و آنچه رسول خدا را بيازارد در حقيقت خدارا اذيت كرده است )0 ابن حجر در پايان سخنش چنين نتيجه مي گيرد:
آنچه تاريخ گذشته به ما گوشزد مي كند اين است كه جزاي آن كس كه زهرا (ع) را بيازارد " گرفتاري دنياست "و البته عذاب او در آخرت شديدتر خواهد بود. ناسزا گفتن به حضرت زهرا (ع) برابر است با دشنام به پيامبر (ص) و امير المؤمنين(ع)و در نتيجه مساوي است با دشنام به حضرت حق تعالي.
روايتي است فوق العاده مهم وحيرت انگيز از پيامبر (ص) كه آن حضرت فرمود:
(ان الله تبارك وتعالي يغضب لغضب فاطمه " ويرضي لرضاها)
( همانا خداوند تبارك وتعالي غضب ميكند هنگامي كه فاطمه (س) به خشم آيد"وراضي مي شود آنگاه كه او راضي وخشنود گردد)
ودر روايت ديگر خطاب به فاطمه عليها سلام فرمود: (( يا فاطمه "خدا با غضب تو غضب مي كند "وبا رضاي توراضي مي گردد))
اين دو روايت عجيب را عده زيادي از دانشمندان عامه (سني) نقل كرده اند كه از جمله آنها يند: ابو موسي ابن المثني – ابن ابي عاصم-ابو يعلي مسلم- حافظ ابو القاسم طبراني- حافظ ابو حاكم نيشابوري- حافظ ابو سعيد خرگوشي- حافظ ابو نعيم اصفهاني - حافظ ابوالقاسم ابن عساكر- ابوالمظفر عسقلاني- حافظ ابن حجر-حافظ ابو عبدا.. زرقاني- ابوالعرفان صبان-بدخشاني- و عده اي ديگر)
صفحه12
حاكم در مستد رك الصحيحين ؛ج3؛ص153 به نقل از علي (ع) آورده است:
رسول خدا (ص) به فاطمه (ع) فرمود:
(خداوند با غضب تو غضب مي كند و با رضاي تو خشنود مي شود.)
اين حديث را همچنين ابن اثير در اسد الغايه ؛ ج5 ؛ ص522 ؛ و ابن حجر و متقي در كنز العمال؛ ج7 . ص 111 به نقل از ابن نجار روايت كرده اند.
ذهبي در ميزان الاعتدال ؛ج2؛ص72 . و محب طبري نيز اين روايت را نقل كرده اند.
بخاري در كتابش مي نويسد:
فاطمه دخت رسول خدا (ص) بر ابي بكر غضب كرد و از او دوري مي كرد تا آنكه از دنيا رفت.
همچنين در باب (غزوه خيبر ) مي نويسد :
(فاطمه از ابي بكر دوري كرد و با او سخن نگفت تا از دنيا رفت ).
در كتاب الفرائض نيز همان مضمون را تكرار مي كند. مسلم در صحيح مسلم ؛ كتاب الجهاد ؛ و احمد ابن حنبل در مسند احمد ابن حنبل ؛ج1 ؛ص 9؛ طبع ميمنيه. وبيهقي در سنن بيهقي ؛ج6 ؛ص 300 ؛ طبع حيدر آباد ؛ نيز اين روايت را آورده اند.
ترمزي در صحيح ترمزي ؛باب: ماجاء في تركه الرسول(ص) مي نويسد:
(فاطمه به ابي بكر و عمر گفت: سوگند به خدا هرگز با شما سخن نگويم ) و سخن هم نگفت تا از دنيا رفت.
صفحه13
عبور از صراط در قيامت و ورود به بهشت
حاكم در مستد رك الصحيحين ؛ج3؛ص 152 از ابي هريره نقل مي كند كه : رسول خدا (ص) فرمود: انبياء روز قيامت سوار برمركب مبعوث مي شوند تا با مو منين قوم خود در محشر ملاقات كنند. صالح سوار ناقه اش مبعوث مي شود. و من نيز سوار بر براق مبعوث مي شوم؛ كه با هر قدم تا نهايت ديدش را طي مي كند و فاطمه پيشاپيش من خواهد بود.
حاكم در مستد رك الصحيحين ج3 ص 153 از علي (ع) با سندي كه نزد بخاري و مسلم صحيح است نقل مي كند: شنيدم رسول خدا (ص) مي فرمود:
روز قيامت منادي از پشت پرده ندا مي كند : اي اهل محشر ؛ چشمان خود را از فاطمه دخت محمد (ص) بپوشانيد تا عبور كند .
اين حديث را ابن اثير ؛ هيثمي به نقل از طبراني و همچنين محب طبري و خطيب بغدادي در تاريخ بغداد ج8 ص 141 و متقي در كنز العمال و ابن حجر و محب طبري نقل كرده اند.
محب طبري در ذخائر العقبي ص 48 به نقل از علي (ع) آورده است : رسول خدا (ص) فرمود:دخترم فاطمه روز قيامت محشور مي شود در حالي كه جامه كرامت برتن كرده؛ جامه اي آميخته با مايه حيات ؛ همه به او مي نگرند و در شگفت مي مانند؛ سپس جامه اي از لباس هاي بهشتي برتن مي كند؛ با خطي سبز برهزار جامه نوشته شده . (دخت محمد (ص) را بر بهترين صورت و كاملترين شكوه و بزرگي هرچه تمامتر و سعادت هر چه بيشتر وارد بهشت كنيد) . پس او در حاليكه هفتاد هزار كنيز اطرافش را احاطه كرده اند چون عروس وارد بهشت شود .
متقي در كنزالعمال ؛ج6؛ص219؛ به نقل از ابو الحسن احمد بن ميمون و رافعي از ابي يزيد مدني روايت مي كند : رسول خدا (ص) فرمود:(نخستين كسي كه داخل بهشت شود ؛فاطمه دخت محمد (ص) است ؛ مثل او در اين امت ؛مثل مريم است در بني اسرائيل .
صفحه14
حديثي است از پيامبر(ص) كه مي فرمايد :
(در بهشت درجه اي است به نام (الوسيله ) هرگاه بخواهيددر هنگام دعا چيزي براي نياز ازخدا بطلبيد" مقام (وسيله را مسئلت نماييد "گفتند يا رسول الله چه كساني در اين درجه (مخصوص) با شما همنشين هستند "فرمود :علي (ع) "فاطمه (ع) "حسن و حسين (ع). اين حديث را دانشمندان عامه (سني)نيز دركتب خود ذكر نموده اند"از جمله (سيوطي)در كتاب (جامع الكبير) از حافظ ابن مدويه نقل كرده است .
(ابوهريره) مي گويد شنيدم از پيامبر اكرم(ص) كه فرمود:
( در روز قيامت انبياء (ع) سوار بر مركبها هستند " وصالح (ع) سوار برناقه اش مبعوث مي شود" ومن نيز بر (براق) و فاطمه (ع) در پيشاپيش من بر (عضباء) ودو فرزند فاطمه"حسن وحسين(ع) بردو ناقه ديگر" وعلي ابن ابيطالب (ع) برناقه مخصوص من " همگي سواره مبعوث مي شويم .
دانشمنداني كه اين روايت (ابوهريره ) را نقل كرده اند:
( محب الدين طبري در ذخائرالعقبي-حاكم مستدرك- ابن عسار درتاريخش.
و حافظ سيوطي با ذكر اسناد ومدارك در كتاب (جمع الجوامع ) آورده است:
كه حضرت رسول(ص) فرمود:(اول كسي كه به بهشت وارد مي شود فاطمه دختر محمد (ص) است) .
صفحه15
خطيب بغدادي در تاريخ بغداد ؛ج5. ص 87 ؛ از عايشه نقل مي كند كه :
خطاب به رسول خدا (ص) عرض كردم : اي رسول خدا ! شما را چه مي شود هرگاه فاطمه مي آيد براو بوسه مي زنيد ؛ حتي زبان خود را در كام او گذاشته ؛ گويي مي خواهيد عسا بخوريد ؟ فرمود :
آري ! جبرئيل در شبي كه به آسمان برده شدم؛ وارد بهشتم كرد ؛ پس سيبي از آن به من داد آن را خوردم و نطفه اي در صلبم گشت؛ آنگاه كه به زمين باز گشتم با خديجه همبستر شدم و فاطمه از همان نطفه پديد آمد؛ او حوريه اي از انسانهاست .هرگاه مشتاق بهشت شوم ؛ اورا مي بو سم.
محب طبري نيز در ذخائرالعقبي ص 36 اين روايت را نقل كرده و ابو سعيد در شرف النبوه .مستدرك الصحيحين ج 3 ؛ص 156 . از سعد ابن مالك روايت مي كند كه رسول گرامي (ص) فرمود:جبرئيل (ع) با يك گلابي بهشتي نزد من آمد؛ گلابي را شب معراج خوردم و خديجه ؛ فاطمه را بار دار شد. پس از آن هر گاه مشتاق بوي بهشت مي شدم ؛ گردن فاطمه را مي بوئيدم.
رواياتي به همين مضمون از سيوطي در تفسير خود (درالمنثور) و در ذخائر العقبي ص36 وخطيب بغدادي در تاريخ بغداد .ج12. ص 331 نقل شده است.
ابو نعيم در ذخائر العقبي ؛ص 44 به نقل از ابن عباس مي نويسد:
رسول اكرم (ص)فرمود:
چهار زن ؛ بانوان روز گار خود هستند: مريم دخت عمران؛ آسيه دخت مزاحم؛ خديجه دخت خويلد؛ و فاطمه دخت محمد (ص) و برترين ايشان در علم ؛ فاطمه است. اين روايت را حاكم در مستد رك الصحيحين ؛ احمد ابن حنبل؛ابن عبدالبر؛سيوطي؛ابن اثير؛محب طبراني؛ابن حجر نقل كرده اند.
صفحه16
مهر شديد پيامبر (ص) به فاطمه (ع)
متقي در كنزالعمال ج7. ص111 از عايشه نقل مي كند :
نبي اكرم (ص) موهاي سر فاطمه را بسيار مي بو سيد. به گفته متقي اين روايت را ابن عساكر نيز نقل كرده است .
ابن داود در صحيح .ج26.باب ماجاء في الانتفاع بالعاج. از ثوبان غلام رسول خدا (ص) نقل مي كند:
فاطمه آخرين كسي بود كه رسول خدا (ص) هنگام عزم سفر با او ديدار مي كرد و نيز اولين كسي بود كه گاه باز گشت بر او وارد مي شدند …
اين خبر را احمد بن حنبل در مسند و بيهقي در سنن نيز نقل كرده اند.
حاكم در مستد رك الصحيحين ؛ج3.ص 156 . به نقل از ابن عمر مي نويسد:
رسول خدا (ص) آخرين ديدارش هنگام سفر و اولين ملاقاتش هنگام باز گشت؛ با فاطمه(ع) بود.
افراد ديگري كه اين روايت را با همين مضمون نقل كرده اند عبارتند از : ذهبي در تلخيص كه در حاشيه مستدرك طبع شده ؛ (ابن حجر در صواعق المحرقه؛ص 109 )
صفحه17
كنيه فاطمه (ع) وحكمت نامهايش
محب طبري در( ذخائر العقبي ص 26 ) مي نويسد :
علي (ع) گفت : رسول گرامي اسلام (ص) به فاطمه (ع) فرمود :
فاطمه ؛ هيچ ميداني چرا (فاطمه) ناميده شدي؟
علي )ع) گفت : اي رسول خدا؛ چرا ( فاطمه ) ناميده شد؟
فرمود : خداوند عزوجل او وفرزندانش را روز قيامت از آتش دور داشته است.
محب طبري همچنين مي نويسد : اين روايت را امام علي بن موسي الرضا(ع) در مسند خود به اين صورت نقل كرده است كه رسول خدا (ص) فرمود :
همانا خداوند عز وجل فاطمه و فرزندانش و كساني را كه دوستار آنانند ؛ از آتش دور داشته واز اين رو است كه او ( فاطمه) ناميده شد.
در كنزالمعال متقي ؛ ج6 ص 219 آمده .
(( فاطمه نامش نهادند ؛ چرا كه خداوند او و دوستدارانش را از آتش جدا نموده است)).
ابن اثير در كتاب النهايه ؛ج6؛ ص 219 مي نويسد:
فاطمه را (بتول) ناميدند چون از زنان زمان خود از جهت فضل و دين و حسب ؛ جدا بود. و بعضي گفته اند: چون انقطاع از دنيا بسوي خداوند داشته است .
ابن اثير در اسدالغايه ج 5 ص 520 در احوال فاطمه دخت رسول خدا (ص) مي نويسد: ( كنيه فاطمه (ام ابيها) ( يعني مادر پدرش ) بوده است .
ابن عبد البر در الاستيعاب ؛ج2 ؛ص752 ؛ از جعفر بن محمد (ع) نقل مي كند كه: ( ( كنيه فاطمه ؛دخت رسول خدا (ص) (ام ابيها ) بود .))
عبيده هروي در الغريبين مي نويسد:
( فاطمه را ( بتول )ناميدند چون نظير و مانندي نداشت )
صفحه18
نويسنده و دانشمند بزرگوار (سيد محمد كاظم قزويني ) در كتاب ( فاطمه الزهراء(ع) قبل از نوشتن اين قسمت "مطلبي با خوانندگان كتاب بيان داشته است :
(خوانندگان محترم گفتارمان در اين كتاب به موضعي بس حساس چه از نظر تاريخي "چه مذهبي وچه اعتقادي رسيده است ومن نمي دانم انعكاس جملاتي كه در آينده ذكر خواهم كرد چه خواهد بود؟
ونيز نمي دانم عكس العملي كه از خواندن اين كتاب و سطور ايجاد ميگردد به چه صورتي جلوه گر خواهد شد؟ ونيز آگاه نيستم كه حكمي كه خواننده عزيز برمن روا خواهدداشت و يا احيانا تهمتهايي كه از اين رهگذر نصيب ونثارم خواهد گرديد چه مي باشد؟(تفرقه؟ فتنه انگيزي؟ تعصب قومي ؟ اهانت به شخصيت صحابه رسول خدا؟ و….
اما اين گناه من نيست كه مسائلي از اين قبيل را به رشته تحرير مي كشم بلكه از تاريخ است كه اين وقايع را ثبت نموده واگر اين مسائل در نزد دانشمندان متقدم اهل سنت و جماعت صحيح ومسلم نبود آنهارا در كتب صحيحه خود كه در نزدشان اعتبار فراوان دارد ذكر نمي نمودند. من براي تو خواننده عزيز مصادر و مدارك تاريخي را در بين مطالب ذكر مي نمايم پس بهتر است كه به اصل آنها مراجعه نمايي تا صحت گفتار ونقل برايت مؤكد ومستحكم گردد.و....
****************
استاد بزرگوار عبد الفتاح عبد المقصود در كتاب خود امام (علي ابن ابيطالب (ع)ص 225) چنين گويد:
................................. ……… .. عمر...چون ديد كه مردم نهان و آشكار گروه "گروه ودور هم جمع مي شوند وچون اين مطلب را به نيكي در يافته اند كه فرزند ابيطالب برترين فردي است كه بايد ولي مردم باشد"مردمان را
صفحه19
به وي دعوت مي كنند ؛ آنگاه دورخانه اش را گرفته و بنام او را مي خواندند كه از خانه بيرون آمده تا ميراث از دست رفته اش را به وي برگردانند….
عمر مي نگرد كه مسلمانان در دنيا به دو دسته و دو حزب تقسيم گرديده اند و آن وحدت كلمه اي كه مورد انتظار بودبه شكاف و فاصله اي برگشته كه عاقبت و آينده آنرا جز خداي نمي داند . اكنون در نظر عمر "علي چرا مانند سعد ابن عباده سزاوار قتل نباشد تا فتنه و اختلاف از ميان برخيزد .اينگونه نظر و انديشه به سرسختي و خوي تند روي عمر سازگارتر بود از غيرت ودلسوزي او براي وحدت اسلام" مردم در اين زمينه سخن ها مي گفتند آنهم سخناني كه بيانگر مكنونات ضمير آنان مي بودكه كم كم تصورات وانديشه ها به صورت مسائل مسلم ويقيني در مي آمد ولي كسي نمي توانست در باره خوي وتصميم وعزم فرزند خطاب سخني گويد آنچه از وي متصور بود همان تندروي هايي بود كه دربرخي موارد از وي سراغ داشتند.البته شايد دراين ميان مردمي بودند كه حوادث آينده را از روي استقراء پيش بيني مي كردند وپيش از چشم سر با چشم خيال مي ديدند" ميديدند اگر عمر قدم پيش گذارد واز راه تهديد از علي بخواهد كه در برابر ابابكرتسليم شود و به خلافت او تن دهد وي مقاومت نموده وخواهد ايستاد. آنگاه نتيجه اين كار چه خواهد گرديد؟
ناچار عمر از جاده بيرون مي رود وبا اين مخالف سرسخت با سختي وتندي رفتارخواهد نمود. با اين پيش بيني ها در آن روز ميان مردم شايع شد كه عمر قدم پيش گذارده وبا گروهي از ياران و همدستا نش به سوي خانه فاطمه زهرا رهسپار گشته و انديشه آنرا دارد كه عموزاده رسول خدارا " چه بخواهد وچه نخواهد به آنچه تا حال نپذيرفته وادار نمايد.
مردم حدسها مي زدند: گروهي مي گفتند تنها در برابر شمشير سر اطاعت خم خواهد گرديد. عده اي پيش بيني مي كردند كه شمشير با شمشير روبرو خواهد شد كساني جز دو گروه فوق" يگانه -
صفحه20
وسيله حفظ وحدت و اطاعت را آتش مي پنداشتند…
و مگر دهان مردم بسته است وبردهان آنها بند زده اند كه داستان هيزم را باز گو ننمايند چه با اين دستور زاده خطاب" دور خانه فاطمه را كه علي و اصحابش در آن مي بودندمحاصره نمود تا به اين وسيله آنانرا تسليم نمايد و يا بي مهابا برآن منزل بتازد ! ! همه اين داستان ها كه با نقشه سابق يا ناگهان پيش آمد مانند كف روي موج ظاهر شد واندكي نپاييد كه همراه جوش وخروش عمر از ميان رفت. اين مرد خشمگين و خروشان به خانه علي (ع) روي آورد و همدستانش دنبال او راه افتادند و به خانه هجوم آوردند ويا نزديك بود هجوم آورند.
ناگهان چهره اي چون چهره رسول خدا در ميان درب ظاهر شد چهره اي كه بر آن آثار اندوه وتأثر و رنج ومصيبت آشكار بود. در چشمهايش قطرات اشك مي درخشيد وبرپيشا نيش علائم غضب هويدا بود. عمر برجاي خود خشك شد و جوش و خروشش به ناگاه از ميان رفت وهمراهانش كه به دنبال وي راه افتاده بودند در مقابل درب بهت زده ايستادند زيرا كه ….
روي رسول خدا را در خلال روي حبيبه اش زهراء ديدند وسرهاي آنان از شدت حيا وشرمندگي و خواري به زمين افتاد ديگر تاب از دلها رفت همينكه ديدند فاطمه مانند سايه اي حركت نموده وبا قدمهاي حزن زده ولرزان" اندك اندك به سوي قبر پدر نزديك شد "چشمها و گوشها يكسره متوجه وي شد در اين هنگام بود كه ناله زهراء بلند شد: ( بابا اي رسول خدا!… اي بابا رسول خدا !….)
تو گويي كه از تكان اين صدا زمين زير پاي آن گروه ستم پيشه به لرزه آمد..……
باز زهراء نزديكتررفت و به آن تربت پاك روي آورد آن غايبي كه هماره در بين مردم است واز بين آنان نمي رود واين چنين استغاثه مي نمود : اي بابا" -
صفحه21
اي رسول خدا... پس از تو از دست زاده خطاب وزاده ابي قحافه چه به سر ما آمد؟! ديگر دلي نماند كه نه لرزد وچشمي نماند كه اشك نريزد ؛آري آن مردم آرزو مي كردند كه زمين شكافته گردد ودر ميان خود پنهانشان سازد …..)
(آنچه بيا ن شد منتخبي بود از نويسنده معاصر مصري استاد عبد الفتاح عبدالمقصود
( اهل سنت).
در كتاب هاي ( عقدالفريد ج 2 صفحه 250 وتاريخ ابي الفداء ج1 صفحه 156 و اعلام النساء ج 3 صفحه 1207 ( بترتيب از ابن عبدريه و ابو الفداء و عمر رضا كحاله ) چنين مي خوانيم :
( ابوبكر عمر را به خانه آنان اعزام داشت وبه عمر وياران او گفت اگر ابا كردند با ايشان بجنگ؛ آنگاه عمر با توده اي از آتش روانه شد تا خانه آن (اهل بيت) را آتش بزند. فاطمه اورا ديد و گفت پسر خطاب آيا مي خواهي خانه مارا آتش زني ؟ گفت آري مگر آنكه در آنچه همه مردم داخل شدند شما نيز داخل شويد ( با ابو بكر بيعت كنيد).
در تاريخ طبري ج 3 صفحه 198 و كتاب الامامه والسياسه ج1 صفحه 13 و شرح ابن ابي الحديد ج 1 صفحه 134 ( بترتيب از طبري و ابن قتيبه دينوري و عزالدين معتزلي ) چنين مي خوانيم :
( آتش خواست وگفت : والله خانه را آتش خواهم زد مگر آنكه براي بيعت بيرون آييد و يا اينكه همه براي بيعت از خانه خارج شويد و گرنه خانه را با هركس در آن است آتش خواهم زد. مردي گفت در اين خانه فاطمه زهراست!! وي گفت حتي اگر او باشد !!.
ابن قتيبه در الامامه والسياسه چنين گويد:
بيعت علي كرم الله وجهه چگونه بوده است؟
گويد : ابوبكر رضي الله عنه با بررسي دانست عده اي كه از بيعت با او
صفحه22
.. خودداري ورزيده اند در پيش علي هستند( كرم الله وجهه) عمر را به سوي آنان فرستاد. وي (عمر)آمد وآنان را صدا كرد در حالي كه در خانه علي بودند ولي آنان خارج نشدند. وي(عمر) هيزم خواست و گفت قسم و سوگند به آنكس كه جان عمر در دست اوست بايد از منزل خارج شويد وگرنه خانه را با هركس در آنست آتش خواهم زد. به وي گفتند اي ابا حفص( كنيه عمر ) در اين خانه فاطمه زهراء است " گفت حتي اگر او هم باشد. پس تمام كساني كه در منزل بودند بيرون آمدند و بيعت كردند جز علي بن ابي طالب. وعمر چنين مي انديشيد كه وي چنين مي گويد سوگند خورده ام از منزل خارج نشده و لباس برتن نكنم وعبا بر دوش نيفكنم تا اينكه قرآن را جمع نمايم. فاطمه زهراء (رضي الله عنها) بردر خانه ايستاد و گفت قومي را كه براي ديدن كسي آمده باشد بدتر از شما سراغ ندارم " جنازه رسول خدا را بر روي دستهاي ما نهاديد و خود براي بريدن جامه خلافت رفتيد بدون آنكه در مورد ورود به خانه از ما اجازه بگيريد و حق مارا به ما برگردانيد ).
محمد حافظ ابراهيم ( شاعر نيل) در قصيده عمريه خود چنين گويد:
( اگر بيعت نكني خانه ات را آتش مي زنم با وجودي كه دختر پيامبردر آنست ونمي گذارم در آن بماني )( غير از ابوحفص) كسي نمي توانست اين سخن را در مقابل شهسوار دودمان عدنان ومدافع آنان بگويد)
مصطفي بك دمياطي در شرح خود براين قصيده 38 چنين آورده :
(در روايتي از ابن جرير طبري(ج 4 ص 1818) وي گويد جرير از مغيره از زياد ابن كليب نقل مي كند كه: عمر بن خطاب به در منزل علي آمد در حالي كه در منزل او طلحه وزبير و جمعي از بزرگان ومهاجران بودند.پس گفت والله خانه را آتش خواهم زد مگر آنكه براي بيعت (با ابوبكر) از خانه خارج شويد زبير با
صفحه23
شمشير كشيده از خانه بيرون آمد؛ و شمشير را از دست وي بر زمين انداختند؛
آنگاه براو حمله كرده و دستگيرش نمودند.)
شهرستاني در الملل والنحل ص 83 از نظام نقل مي كند كه وي گويد:
(( عمر در روز بيعت آنچنان به شكم فاطمه نواخت تا اينكه جنين خود يعني محسن را سقط كرد و ابن خطاب فرياد مي زد خانه را با هركه در آن است آتش زنيد در حالي كه در خانه جز علي و فاطمه وحسن وحسين كس ديگري نبود ))
بلاذري نيز مانند اين مطلب را در كتاب انساب الاشراف خود ج1 صفحه 404 ذكر نموده است .
ابن خزابه يا ابن خرداذبه در غرر گويد:
(( زيدبن اسلم چنين گويد : من نيز جزء كساني بودم كه به در خانه فاطمه همراه عمر هيزم برديم آن هنگام كه علي وياران وي از بيعت امتناع ورزيدند .عمر به فاطمه گفت از خانه بيرون آي وگرنه خانه را با هركه در آنست آتش خواهم زد.
و وي همچنين گويد: در خانه علي وفاطمه وحسن وحسين و عده اي از ياران رسول خدا بودند. فاطمه گفت: آيا من وفرزندانم را به آتش خواهي كشيد؟ گفت آري والله "مگر اينكه از منزل خارج شويدوبيعت نماييد .))
در كتاب سليم ابن قيس از ابن عباس نقل شده:
((… قنفذ به وسيله تازيانه وي (فاطمه)را زد تا مرد آنگاه كه مرد ودر بازوي او از ضربت آن تازيانه دملي ايجاد شد ؛كه تا مادامي كه از دنيا رفت آن دمل در بازوي وي مانده بود پس اورا به گوشه ديوار وپشت درب خانه كشاند ودر را فشار داد تا استخوان پهلوي فاطمه زهراء را شكست و طفلي كه در رحم داشت سقط كرد…)
امام صادق (ع) فرمايد:
(… واما علت وفات فاطمه زهراء آن بود كه قنفذ بنده وخدمتكار عمر با غلاف شمشير البته به امر مولايش عمر وي را زد ومحسن….)
صفحه24
ولي آن گروه از خدا بي خبر و آن قطاع الطريقان صدر اسلام كه تمام فضيلتها و
نسانيتها را بخاطر چند روز رياست و آقايي زير پا نهاده بودند بدون آنكه توجهي به وضع دردناك و اسف انگيز حضرت فاطمه زهراء بنمايند . بدون آنكه بنگرند وضع دخت رسول خدا به چه صورتي در آمده" در فكر انجام مأ موريت خويش بودند و وقتي علي را خلع سلاح كردند ووي را به تنهايي دستگير نمودند آنگاه ريسمان شمشيرش را برگردنش افكنده و وي را كشان كشان از منزل حركت داده و به سوي مسجد بردند . آري شوي عظيم و بزرگوار فاطمه زهراء را به عنف و زور براي بيعت زوركي !! حركت دادند.
سلمان فارسي به اين منظره درد ناك و فراموش ناشدني و گيج كننده مي نگرد وچنين مي گويد:(( آيا اينگونه با اين بزرگوار بايد رفتار شود؟ به خدا سوگند كه اگر زبان گشوده وخداي را سوگند دهد آسمان برروي زمين خواهد افتاد))
اجازه دهيد فاطمه را در همين حال يعني در حالي كه آماده رفتن به مسجد است تا شوهرش را از آن مهلكه و ورطه خطرناك نجات دهد رها كنيم و به مسجد پيامبر برويم و ببينيم برسر علي (ع) چه آمد ؟
به آنچه ابن قتيبه دينوري در كتاب الامامه والسياسه ص 11 نوشته برمي گرديم:
((گفته اند كه علي را نزد ابوبكر آوردند در حالي كه مي گفت من بنده خدا و برادر پيامبرم" به وي گفتند با ابو بكر بيعت نما. فرمود: فقط من به خلافت سزاوارم
با شما بيعت نمي كنم و اين شمائيد كه بايد با من بيعت نماييد. شما خلافت را از چنگ انصار بيرون آورديد وبه اين مطلب بر آنان احتجاج كرديد كه چون به رسول خدا نزديكتريد پس اولي به خلافتيد ولي به زور و غصب از اهل بيت اين مقام را گرفتيد. آيا شما در برابر انصار استدلال و تصورتان اين نبود كه چون به
صفحه25
رسول خدا نزديك يود پس بايد خليفه از شما باشد؟آنان نيز زمام خلافت را به شماداده وامارت را به شما سپردند؟ ومن نيز هم اكنون همانگونه كه شما برانصار احتجاج نموديد بر شما احتجاج مي نما يم : ما به رسول خدا نزديكتر از هركس ديگريم چه در زمان حيات او و چه بعد از مرگش" پس اگر از خدا مي ترسيد انصاف دهيد. عمر گفت: علي ترا رها نميكنيم تا آنكه بيعت نمايي !!
علي به وي گفت : پستان را بدوش و شير بيرون آر سهمي از آن نيز از آن تو خواهد بود ! ! و امروز گره خلافت را براي وي محكم ببند تا فردا براي تو باز گرداند. والله عمر سخنت را نپذيرفته وبيعت نخواهم كرد.
ابوبكر گفت : اگر با من بيعت نمي كني پس ترا به اين كار مجبور نمي كنم.
علي (ع) گفت: اي گروه مهاجران و انصار " خدارا" خدارا "تسلط محمد را در ميان عرب از خانه و خاندان او به خانه ها و خاندانهاي خود مبريد و اهل بيت وي را از حقشان باز نداريد و سلب مكنيد . سوگند به خدا اي گروه مهاجران ما اهل بيت پيامبر از شما به اين امر (خلافت ) سزاوار تريم ))
عياشي در تفسير خود ج 2 ص 67 گويد :
(( وي(علي) را از منزل بيرون بردند در حاليكه يقه اورا گرفته بودند ودر مسير خود وقتي از قبر رسول اكرم (ص)مي گذشتند علي (ع) اين آيه را تلاوت فرمود :(( يابن ام ان القوماستضعفوني وكادو يقتلونني))( آيه اي است كه حضرت هارون تلاوت كرد : يعني اي پسر مادرم اين قوم مرا ضعيف نموده و مي خواستند مرا بكشند).
به وي گفته شد بيعت كن؛ علي (ع) فرمود: اگر بيعت نكنم چه خواهد شد؟ به وي گفت : در اين صورت گردنت را مي زنم !
علي (ع) فرمود :در اين صورت بنده خدا وبرادر پيامبر را كشته ايد.)
صفحه26
در اين هنگام بود فاطمه زهرا (ع) به مسجد رسيد در حالي كه دست دو پسر دلبندش حسن و حسين (ع) را در دست گرفته بود و هيچ زن هاشميه اي نبود مگر آنكه با وي بيرون آمده بود ؛ با اين وضع در همان حالي كه وي(علي ) (ع) در معرض تهديد به قتل بود ؛ صديقه طاهره جلو آمد در حالي كه گريه مي كرد و فرياد مي زد: از پسر عمويم دست برداريد؛ دست از شوهرم بكشيد وگرنه ؛ والله سر خود را برهنه كرده و پيراهن پدرم را برسرم خواهم افكند و خدا را مي خوانم و عليه شما دادخواهي مي نمايم !!
در روايت عياشي آمده : ( اي ابو بكر آيا مي خواهي مرا بيوه كني(شوهرم را بقتل برساني)؟ والله اگر از علي دست برنداري موهايم را پريشان كرده وگريبانم را چاك زده و سر قبر پدرم خواهم رفت ودر برابر خدا ضجه خواهم نمود. آنگاه دست حسن و حسين(ع) را گرفت و خواست كه بسوي قبر پيامبر (ص) برود .
حلبي در سيره خود جلد 3 ص 39 در مورد فدك گويد :
( فاطمه زهراء پس از وفات رسول خدا (ص) نزد ابوبكر آمد وفرمود: فدك بخشش پدر من است كه در زمان حياتش آن را به من بخشيده بودند و عطيه داده بودند. ابوبكر نپذيرفت وبر اين گفتار از فاطمه زهراء شاهد مطالبه نمود. پس علي (ع) بر اين مطلب شهادت داد ؛ابوبكر شاهد ديگري طلبيد و جناب ام ايمن نيز شهادت داد؛ پس ابوبكر گفت آيا با شهادت مردي و زني خود را صاحب استحقاق مي داني ؟)
صفحه27
در نزديكي خيبر دهكده آبادي بود كه (فدك) نام داشت. مردم اين دهكده همينكه پايان كار قلعه هاي خيبر را ديدند ؛ با پيغمبر آشتي كردند كه نيمي از اين دهكده از آن او باشد ؛ وآنان در مزرعه هاي خود باقي بمانند. مصالحه بدين صورت انجام گرفت( ياقوت – معجم البلدان ) و چون سربازان مسلمان در فتح اين دهكده شركت نداشتند .. بحكم قرآن ( سسوره حشر آيه 59 ) فدك خالصه پيغمبر گرديد . رسول خدا در آمد اين زمين را به مستمندان بني هاشم مي داد سپس آنرا به دخترخود فاطمه (ع) بخشيد .
گروهي از محدثان و مفسران ذيل آيه (( وآت ذالقربي حقه)) سوره روم آيه 38) نوشته اند چون اين آيه نازل شد پيغمبر فدك را به فاطمه (ع)بخشيد.( دارالمنشور ج4 ص 177؛ تفسير تبيان ج8 ص228 و مناقب ج1 ص476
حلبي در سيره خود جلد 3 ص 39 در مورد فدك گويد :
( فاطمه زهراء(ع) پس از وفات رسول خدا (ص) نزد ابوبكر آمد و فرمود فدك بخشش پدر من است كه در زمان حياتش آن را به من بخشيده بودند و عطيه داده بودند . ابوبكر نپذيرفت و بر اين گفتار از فاطمه زهراء (ع) شاهد مطالبه نمود پس علي (ع) بر اين مطلب شهادت داد ابوبكر شاهد ديگري طلبيد و جناب ام ايمن نيز شهادت داد پس ابوبكر گفت آيا با شهادت مردي و زني خودرا صاحب استحقاق مي داني ؟))
در سيره حلبي جلد 3 ص 391 اينگونه آمده كه عمر نوشته را گرفت و دو نيمش كرد.
طبرسي در احتجاج خود نقل مي كند كه:
( فاطمه زهراء پيش ابو بكر آمده و فرمودند چرا مرا از آنچه از پدرم به ارث برده ام باز مي داري ؟ و نماينده مرا از فدك خارج كرده اي؟وحال آنكه فدك را
صفحه28
پيامبر(ص) به امر خداي تعالي براي من قرار داده بودند.
ابو بكر گفت براين مطلبي كه عنوان كردي شاهد بياور . جناب ام ايمن آمده و گفت من تا از تو آنچه را كه رسول خدا در باره من گفته است نشنوم و اعتراف نگيرم شهادت نخواهم داد. اي ابو بكر ترا به خدا سوگند آيا نمي داني كه رسول اكرم فرمودند ام ايمن زني از زنان بهشت است ؟ ابو بكر پاسخ داد: آري.
ام ايمن آنگاه گفت شهادت مي دهم كه خداي عزوجل به رسول خود وحي فرمود(( وات ذاالقربي حقه …)) پس رسول اكرم نيز فدك را به امر خداي تعالي به فاطمه بخشيده و آن را وسيله ارتزاق وي قرار دادند" سپس علي (ع) آمده و مانند همين مطلب را شهادت داد در اين هنگام نوشته اي نوشته وبه فاطمه زهراء دادند(دائر بر اينكه فدك از آن فاطمه زهراست). در همين لحظات عمر وارد شد و پرسيد اين نوشته چيست ؟ ابو بكر گفت فاطمه ادعا مي كند كه فدك از آن اوست وبر اين ادعا ام ايمن و علي نيز شهادت دادند ومن نيز مالكيت وي را تأييد كرده و نوشته ام . عمر نوشته را از فاطمه گرفت و آب دهان بر آن انداخته و پاره اش كرد و فاطمه زهراء(ع) بيرون آمد در حاليكه گريه مي كرد. ))
بعد از اين قضيه علي (ع) به سراغ ابو بكر رفت در حاليكه وي در مسجد بود واطرافش را مهاجران و انصار گرفته بودند پس فرمود : اي ابوبكر چرا فاطمه را از ارثي كه از رسول خدا برده است مانع شدي در حاليكه پيامبر در زمان خويش فدك را به ايشان تمليك فرموده بودند؟ ابو بكر پاسخ داد: اين غنيمت همه مسلمانان است اگر وي شهودي را اقامه نمايد كه رسول خدا آن را براي وي قرار داده است مي پذيريم وگرنه در فدك حقي نخواهد داشت .
علي (ع) فرمودند: آيا در ميان ما برخلاف آنچه خدا در ميان مسلمانان حكم مي
صفحه29
فرمايد ؛ حكم مي كني؟ پاسخ داد : خير؛ علي(ع) فرمود : اگر در دست مسلمانان
چيزي باشد كه آنان تملك آن شيئي را نموده اند ومن بگويم كه من هم از آن سهمي دارم ؛ اي ابو بكر در اين ميان تو از چه كسي بينه و دليل خواهي خواست؟
ابو بكر پاسخ داد: از تو بينه خواهم خواست ( چون تو مدعي هستي).
علي (ع) فرمودند:
پس چرا از فاطمه دليل مي طلبي و حال آنكه فدك در دست و در اختيار اوست و رسول خدا در زمان حيات خود فدك را به فاطمه زهراء تمليك فرموده اند و وي از زمان رسول خدا تا هم اكنون مالك فدك است وچرا تو از مسلمانان بر آنچه ادعا مي كنند (كه فدك از آن همه مسلمانان است ) بينه و شاهد نمي طلبي همانگونه كه من چنين ادعايي مي كردم از من بر آن ادعا شاهد و بينه مي طلبيدي ؟ ابو بكر ساكت شد آنگاه گفت مباحثه را رها كن زيرا كه ما توان مقابله با تو را در بحث نداريم " اگر شاهداني عادل بر اين معني اقامه كردي فبها وگر نه فدك مال عمومي و از آن همه مسلما نان است و تو و فاطمه حقي در آن نداريد .علي (ع) فرمودند : اي ابو بكر آيا كتاب خدا را مي خواني؟
پاسخ داد : آري. فرمود : مرا از اين قول خداي تعالي خبر ده : (( انما يريد الله ليذهب عنكم الرجس اهل البيت و يطهركم تطهيرا )) اين آيه در حق چه كسي نازل شده در حق ما يا غير ما؟ پاسخ داد: خير درحق شما نازل گرديده است.
علي (ع) فرمودند: اگر شهودي شهادت دهند كه فاطمه زهراء دخت رسول خدا (ص) كار زشتي انجام داده با وي چه معامله اي خواهي نمود؟
ابوبكر پاسخ داد: بروي حد جاري خواهم نمود همانگونه كه برزنان ديگر مسلمان حد جاري مي كنم علي (ع) فرمودند : اگر اين كار را بكني در اين صورت در نزد خدا از كافران خواهي بود!! ابوبكر گفت چرا: علي (ع) فرمودند: زيرا كه شهادت
صفحه30
خداي تعالي را برطهارت فاطمه زهراء رد كرده و شهادت مردم را در باره او
پذيرفته اي!! همانگونه كه حكم خدا ورسول وي را در اين فرموده كه فدك را به وي بخشيده بودند رد كردي و گمان بردي كه فدك غنيمتي است كه از آن همه مسلمانان است در حالي كه رسول خدا فرمود بينه و دليل برعهده مدعي است و سوگند بر عهده كسي است كه برعليه وي ادعايي شده است )).
طبرسي گويد : در اين هنگام مردم با يكديگر به گفتگو و پچ پچ پرداختند و عده اي عده اي ديگر را انكار مي كردند و مي گفتند والله علي راست گفت.
ابن ابي الحديد در شرح نهج البلاغه گويد: از مدرس مدرسه غربيه بغداد علي بن الفاروقي سوال كردم كه آيا فاطمه راستگو بود پاسخ داد: آري گفتم پس چرا ابوبكر در حاليكه وي را راستگو مي شمرد فدك را به وي برنگرداند؟
وي خنديد وآنگاه سخن لطيف و زيبايي گفت( بااينكه مردي با شخصيت و وزين ومحترم بود وكمتر شوخي مي نمود) گفت اگر امروز به وي فدك را مي داد وبه مجرد شنيدن اين موضوع كه فدك از آن من است فدك را به وي باز مي گرداند فردا به سراغش رفته و ادعا مي كرد كه خلافت از آن شوي اوست وابوبكر وي را از حق رسمي اش باز داشته است ومسلم بود كه ابو بكر در برابر وي هيچ عذري نمي توانست بياورد و بايد كه در هر مسأ له اي با وي همراهي مي كرد زيرا براي ابو بكر ثابت بود كه فاطمه زهرا در آنچه ادا كند راستگوست بدون آنكه هيچگونه حاجتي به اقامه وارائه دليل و شاهد باشد.
سيوطي در درالمنثور ذيل تفسير آيه ( وآت ذاالقربي حقه)( سورا اسراء آيه 26) مي نويسد: بزار و ابو يعلي وابن ابي حاتم و ابن مردويه از ابي سعيد خدري نقل كرده اند : كه چون آيه ( وآت ذاالقربي حقه ) نازل شد؛ رسول خدا (ص) فاطمه
صفحه31
را نزد خود فرا خواند و فدك را به او بخشيد.
و همچنين مي نويسد : ابن مردويه از ابن عباس نقل مي كند كه :
چون آيه ( وآت ذاالقربي حقه ) نازل شد ؛ رسول خدا(ص) قطعه فدك را به فاطمه (ع)عطا كرد .
اين روايت را هيثمي در مجمع الزوائد ؛ج7.ص49 وذهبي در ميزان الاعتدال ؛ج2؛ص 228 و متقي در كنزالعمال ج2؛ص 158 و حاكم در كتاب تاريخ خود و همچنين ابن نجار و طبراني نقل كرده اند.
راستگو ترين مردم
حاكم در مستدرك الصحيحين ؛ج3 ؛ص160 . به نقل از عايشه مي نويسد:
هرگاه سخن از فاطمه (ع) دخت رسول خدا به ميان مي آمد؛ مي گفتم: از او راستگو تر كس نديدم؛ مگر پدرش.
اين روايت را عبد البر در الاستيعاب ؛ج3؛ص751 و ابو نعيم و مسلم نقل كرده اند.
( بيماري فاطمه زهراء (ع)
بيان اين واقعه را از كتاب الامامه والسياسه ابن قتيبه دينوري ( ازعلماي اهل سنت )جلد 1 ص 14 و كتاب اعلام النساء ج3 ص 131 نقل مي كنيم:
( عمر به ابوبكر گفت بيا باهم به سراغ فاطمه زهراء برويم چرا كه ما وي را غضبناك كرده ايم. پس باهم به منزل حضرت فاطمه رفته واز فاطمه زهراء اجازه ورود خواستند ولي حضرت به آنان اجازه ورود ندادندِ" پس بسوي علي (ع) رفته وبا وي صحبت كردند و علي آنانرا پيش فاطمه زهراء برد. وقتي كه نزد حضرت صديقه نشستند روي خويش را از آنان به طرف ديوار برگرداند" به دختر پيامبر سلام كردند ولي ايشان پاسخ سلام ندادند. ابوبكر شروع به سخن گفتن كرد ……..
ص32
وگفت اي حبيبه رسول خدا ! سوگند به خدا قرابت وپيوستگي به رسول خدا را از قرابت و پيوستگي با خودم دوستتر مي دارم وترا از عايشه دخترم بيشتر دوست دارم ! و دوست مي داشتم آنروز كه پدر تو از دنيا رفت من هم مرده بودم و بعد از او در دنيا نمي ماندم" دختر پيامبر مي بيني با اين كه من تو و حق ترا مي شناسم و فضل وشرفت را نيز مي دانم آنوقت با اين وصف ممكن است ترا از حق و ميراثت از رسول خدا باز داشته باشم؟ جز آنكه من اين سخن را از پدرت شنيده ام كه مي فرمود: ما چيزي به ارث نمي گذاريم آنچه ازما باقي بماند صدقه خواهد بود!!
حضرت فاطمه فرمود:آيا مي خواهيد حديثي از رسول خدا(ص) برايتان بيان كنم تا آنرا بدانيد وبه آن عمل كنيد ؟ گفتند:آري" حضرت فاطمه زهراء(ع) فرمودند: شما را به خدا سوگند آيا از رسول خدا(ص) اين سخن را نشنيده ايد كه: رضاي فاطمه از رضاي من است وسخط وغضب فاطمه از سخط و غضب من " هركه فاطمه را دوست داشته باشد قطعا مرا دوست داشته وهر كه فاطمه را راضي كند مرا راضي كرده وهركه فاطمه را به غضب آورد مرا به غضب آورده؟ پاسخ دادند: چرا ما اين سخن را از رسول خدا شنيده ايم .
فاطمه زهراء(ع) فرمودند:من، خدا و ملائكه او را شاهد مي گيرم كه شما دو نفر مرا به غضب آورديد و رضاي خاطر مرا بجاي نياورديد و وقتي كه پيامبر (ص) را ملاقات كنم از شما دو نفر نزد او شكايت خواهم كرد.
ابوبكر گفت:من از غضب خدا وغضب تواي فاطمه بخدا پناه مي برم آنگاه ابوبكر شروع كرد به صداي بلند گريه كردن، به نحوي كه نزديك بود جان از تن وي بدر رود و فاطمه زهراء مي فرمود: سوگند بخدا در هر نمازي كه بخوانم ترا نفرين خواهم كرد، آنگاه ابوبكر گريه كنان از آن منزل خارج شد مردم دور وي جمع شدند در اين هنگام ابوبكر به آنان گفت هريك از شما شب در منزل خود با همسر خويش مي خوابيد وبا اهل خانواده خود در سرور و خوشي است،ولي همه شما مرا با ناراحتي هايم رها كرده ايد، من نيازي به بيعت شما ندارم، بيعت خود را ازمن برگيريد.)
در علل الشرايع نيز به همين مضمون بيان شده است.
صفحه33
در كتاب (دلائل الامامه طبري ج 2 – بحار ط قديم ج8 ص222- بيت الاحزان)آمده:
عمر در ضمن نامه اي براي معاويه،چگونگي برخورد خود با فاطمه (س) را چنين بيان مي كند:(( ….. به فاطمه كه پشت در بود گفتم : اگر علي از خانه (براي بيعت) بيرون نيايد، هيزم فراواني به اينجا بياورم وآتشي برافروزم و خانه واهلش را بسوزانم، ويا اينكه علي را براي بيعت به سوي مسجد مي كشانم، آنگاه تازيانه قنفذ را گرفتم و فاطمه را با آن زدم ، وبه خالد بن وليد گفتم توو مردان ديگر هيزم بياوريد، وبه فاطمه گفتم : خانه را به آتش مي كشم؛ هماندم دستش را از در بيرون آورد تا مرا از ورود به خانه باز دارد، من اورا دور نموده وبا شدت، در را فشار دادم وبا تازيانه بر دستهاي او زدم، تا در را رها كند، از شدت درد تازيانه، ناله كرد و گريست، ناله او بقدري جانكاه وجگرسوز بود كه نزديك بود دلم نرم شود واز آنجا منصرف گردم ، ولي ياد كينه هاي علي وحرص او بركشتن قريشيان افتادم؛
با پاي خودم لگد بردر زدم، ولي او همچنان در را محكم نگه داشته بود كه باز نشود، وقتي كه لگد بردر زدم، صداي ناله فاطمه را شنيدم كه گمان كردم اين ناله، مدينه را زير ورو كرد، در آن حال فاطمه مي گفت: (يا ابتا! يا رسول ا...
(اي پدرجان! اي رسول خدا! بنگر كه اينگونه با حبيبه ودخترتورفتار مي شود،آه ! اي فضه بيا ومرا درياب كه سوگند بخدا فرزندم كه در رحم من بود كشته شد.))
در عين حال در را فشار دادم، وقتي وارد خانه شدم، فاطمه با همان حال روبروي من ايستاد،ولي شدت خشم من مرا به گونه اي كرده بودكه گويي پرده اي در برابر چشمم افتاده است، چنان سيلي روي روپوش به صورت فاطمه زدم كه به زمين افتاد ... ))
صفحه34
(( وصيت فاطمه زهراء (ع) ))
(( اي پسر عمو ؛ من يقينا مي دانم بايد از دنيا بروم و مي دانم جز اين نيست كه تا چند ساعت ديگر به پدرم ملحق خواهم شد و آنچه را كه در دل دارم بصورت وصيت برايت بيان مي كنم.
علي عليه السلام فرمود: اي دختر رسول خدا؛ به آنچه كه دوست مي داري وصيت كن ؛ پس در كنار سر حضرت فاطمه (ع) نشست ؛ وهركه را كه در اطاق بود خارج ساخت؛ آنگاه حضرت صديقه طاهره (ع) چنين فرمود:
(( اي پسر عمو! مرا در طول زندگانيمان دروغگو و خائن نيافته اي و نيز در اين مدت هيچگاه مخالفت ترا ننموده ام.
علي عليه السلام فرمود: پناه بر خدا؛ والله تو داناتر و با تقواتر وگراميتر و خداترس تر از آن هستي كه من ترا بخاطر مخالفت كردنت با خويشتن مورد سرزنش و توبيخ قرار دهم؛ ودوري از تو و نبودن تو برمن بسي گران و دشوار خواهد آمد؛ ولي چه بايد كرد اين مساله اي است كه كسي را از آن چاره اي نيست؛ ولي سوگند بخدا كه تو با رفتنت مصيبت رسول خدا را براي من تجديد مي نمايي و يقينا وفات و فقدان تو بس گران خواهد بود پس انا لله و انا اليه راجعون از اين مصيبت بس بزرگ و تاثر آور و دردناك وحزن انگيز ؛ اين مصيبتي است كه در آن دلداري نمي توان يافت و سوگي است كه جايگزيني ندارد.
سپس شوهر و زن مهربان ساعتي باهم گريستند و بعد امام (ع) سر حضرت فاطمه (ع) را گرفته و به سينه چسبانيد و فرمود : هر وصيتي مي خواهي به من بكن يقينا به عهد خود وفا كرده و آنچه را وصيت كني انجام خواهم داد؛ حتي اگر انجام آنها دشوار باشد.
صفحه35
فاطمه زهراء (س) فرمود: خداي بتو پاداش نيكو دهد .
پسر عمو وصيت مي كنم اولا: پس از من با دختر خواهرم امامه ازدواج نمايي زيرا كه او براي فرزندانم مانند خود من مي ماند و مردان نيز بايد كه زن بگيرند.
آنگاه فرمود : (به تو وصيت مي كنم كه مبا دا هيچكس در تشييع جنازه من از كساني كه به من ستم نمودند شركت كنند؛ زيرا كه آنان دشمن من ورسول خدايند و مبادا بگذاري نفري از آنان و پيروانشان بر من نماز بخوانند ؛ ومرا در شب هنگامي كه چشم ها آرام گرفته و مردمان به خواب رفته اند بخاك بسپار).
بخدا سوگند ! اگر پاي در ميان مي نهادند ؛ و علي را در كاري كه پيغمبر بعهده او نهاد مي گذاردند ؛ آسان آسان آنانرا براه راست مي برد و حق هر يك را بدو مي سپرد ..
اگر چنين مي كردند ؛ در هاي رحمت از زمين و آسمان بر روي آنان مي گشود ؛ اما نكردند. .
و آنچه نبايد بكنند كردند؛ اكنون لختي بيايند! و ببينند چه آشوبي بر خيزد و چه خونها بريزد .
( از سخنان دختر پيغمبر (ص) در بستر مرگ)
ابن سعد در روايتهاي خود كه از طريق ابن شهاب ؛ عروه؛ عايشه؛ زهري؛ وديگران است گويد : فاطمه (س) را شبانه دفن كردند و علي (ع) اورا بخاك سپرد0
( طبقات ج.8 ص 18-19 ).
بلاذري نيز در دو روايت خود همين را نوشته است(انساب الاشراف ص 405 ) بخاري نيز چنين گويد : (( شوي او شبانه او را بخاك سپرد و رخصت نداد تا ابوبكر بر جنازه او حاضر شود ))
( صحيح ج 5 ص 177- بحار ص 183 )
مجلسي از دلايل الامامه طبري و او باسناد خود روايتي از امام رضا (ع) آورده است كه: بامداد آنروز مي خواستند جنازه دختر پيغمبر را از قبر بيرون آورند و برآن نماز بخوانند و چون با مخالفت و تهديد سخت علي (ع) رو برو شده اند از اين كار چشم پوشيده اند (بحار ص 171)
صفحه36
پايان
پيامبر اكرم (ص) مي فرمايد: (من آذا ها فقد آذاني ......................
( هركس فاطمه را بيازارد" مرا آزرده است"وهركس مرا اذيت كند (گويي) خداي را آزرده است)
ام ابيها(ع)
دنياست چو قطره اي و"دريا"زهرا كي فرصت جلوه دارد اينجا"زهرا
قدرش بود امروز نهان چون ديروز هنگامه كند وليك فردا" زهرا
خالق چوكتاب خلقت انشا فرمود عالم چو الفبا شد ومعني" زهرا
(احمد)كه خداگفت به مدحش لولاك كي ميشدي آفريده "لولا زهرا
طاها و علي دو بيكران دريايند وآن برزخ مابين دو دريا " زهرا
اوسر خدا و ليله القدر نبي است خير دو سرا"درخت طوبي "زهرا
برتخت جلال" از همه والاتر برمسند افتخار "يكتا " زهرا
در (آل كسا) محور شخصيتهاست مابين (اب)و(بعل)و (بنيها)زهرا
سر سلسله نسل پيمبر كوثر سرچشمه نور چشم طاها" زهرا
تنها نه همين مادر سبطين است او فرمود نبي: (ام ابيها) زهرا
آن پايه كه ديروز پيمبر بنهاد ا مروز نگهداشته برپا " زهرا
از (احمد)و(مرتضي) چه باقي ماند از مجمعشان شود چومنها "زهرا
حرمت بنگر كه در صفوف محشر يك زن نبود سواره الا" زهرا
هنگام شفاعت چو رسد روز جزا كافي است براي شيعه"تنها"زهرا
حيف است (حسانا)كه درآتش سوزد آن شيعه كه ورد اوست "زهرا "زهرا
(حسان)
